Dark Souls 2 trapt je op je ziel, verscheurt het, verslindt het en spuugt het vervolgens weer uit. Het laat je gefrustreerd en wanhopig achter, maar toch ga je door. Althans, ik dan.

(Het is niet echt een review, want ik ben nog niet eens op een kwart van de game. Meer een... beschrijving van de ervaring.)

Laten we voorop stellen dat ik na een aantal uur in de wereld van Dark Souls 2 niet ver ben gekomen. In de eerste paar uur van het spel ben ik vaker doodgegaan dan tijdens een gehele Ninja Gaiden run. Ik ben kwader geworden dan tijdens World of Warcraft arena potjes tegen Disc Priest/Rogue of TSG-setups. Ik heb Dark Souls 2 meerdere malen uit frustratie uitgezet om vervolgens een aantal uur later weer met frisse moed te beginnen. Ik heb geschreeuwd, gescholden en gebeden tot een vleugje succes, maar het bleek ijdele hoop. Wat een klote spel.

En toch heeft Dark Souls 2 iets. Zie het als een ouderwetse leraar die met zijn liniaal op je vingers slaat, die je al lachend een 1 geeft en je met een snerende opmerking na trapt. Het doet je pijn en je wordt er fysiek onwel van, maar het stimuleert je om het de volgende keer beter te doen. Ben je docenten gewend die je een 5je geven voor de moeite, die niet tegen huilende meisjes kunnen en waarbij je met een slap excuus nog wegkomt. Dan is de kans groot dat Dark Souls 2 niks voor jou is. Er is geen mantel der liefde, geen Cesar Millan-tactieken waarbij het om belonen draait. Dark Souls 2 geef je enkel afstraffing.

Je gaat namelijk dood in Dark Souls 2. Heel vaak dood. En als je denkt dat het nu toch wel echt gaat lukken, ga je weer dood. Iets dat op zich niet heel erg is, ware het niet dat doodgaan niet gratis is. Elke keer dat je doodgaat, laat je je ziel op die exacte plek achter. Je ziel bevat alle zwaarbevochten souls die je hebt verdiend door het doodmaken van mobs. Met deze souls kun je levels omhoog gaan, wapens kopen of andere upgrades, maar je kan ze niet in een bank gooien. Nee, je moet ze spenderen zodra je er voldoende hebt. Het is aan jou om, nadat je dood bent gegaan, je achtergelaten ziel weer te bereiken. Lukt je dat niet en ga je tussendoor dood, dan ben je al je progressie kwijt. Door deze mechanic heb ik zeker duizenden souls verloren. Niet leuk als je er slechts een paar verwijderd bent van een level up. Oh ja, had ik al gezegd dat elke keer dat je doodgaat je het daarna met minder levenspunten moet zien te rooien? De enige manier om dit proces ongedaan te maken is om Human Effigy te gebruiken. En dat is schaars. Heel schaars. En nutteloos, want je gaat dood. Heel vaak.

Wat is er dan leuk aan Dark Souls 2? Voor sommigen (uit andere reviews en fora) is het het leren van de mechanics van de mobs en bazen zodat je na 20x dood te zijn gegaan uiteindelijk precies weet hoe je het moet doen. Voor anderen is het het gevoel van overwinning wanneer een klein stukje van het spel gehaald. Voor mij persoonlijk was het geen van bovenstaande argumenten, maar vooral pijnverlichting. Ik kan er niet tegen dat ik zoveel moeite heb met Dark Souls 2, dat ik zo vaak doodga zonder progressie, dat ik vloekend achter mijn computer zit en deze op het hoogtepunt gewoon uitzet, dat het me pijn doet van binnen, dat ik me als een opgever voel als ik er doorheen zit en even iets anders wil gaan doen. Dark Souls 2 is voor mij een middeleeuws martelwerktuig, waarbij elke dode vijand betekent dat de klemmen iets minder strak gaan zitten. En met pijn kun je niet leven als je het zelf in je handen hebt om deze te verlichten, dus je gaat door... en dood. Heel vaak dood. Tot het bittere eind.




Leave a Reply

Subscribe to Posts | Subscribe to Comments

Popular Post

Mogelijk gemaakt door Blogger.

- Copyright © Geek Me Out -Metrominimalist- Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -